De rol van de vrouw in de Theater- , Muziek- , Film- en Televisiewereld. 

Tegenwoordig zie je in de theater - , film -, muziek - en televisiewereld overal vrouwen. Vrouwen hebben de afgelopen 300 jaar een actieve en meestal gerespecteerde rol gehad binnen het grootste gedeelte van deze entertainmentindustrie. Dit is misschien het enige vakgebied waar vrouwen al langere tijd als gelijke aan de man worden gezien. Vrouwen mochten of behoorden rond de 17e eeuw eigenlijk niet te werken. Het beoefenen van dergelijke kunsten als toneel, muziek en dans werden dan ook meer als hobby’s gezien dan als echte beroepen. Vooral voor de rijke vrouwen was het erg gepast om af en toe mee te werken aan een toneelstuk of thuis piano te spelen en zangles te nemen. Veel rijke vrouwen hielden zich daar erg mee bezig, omdat ze toch niks anders te doen hadden. Er zijn dan ook veel namen te vinden van vrouwen die een creatief of kunstzinnig ‘beroep’ hadden. Wat ons erg is opgevallen tijdens het onderzoeken van deze categorie is juist het feit dat vrouwen veelal gerespecteerd worden. Vroeger was dit niet altijd zo en in de loop der eeuwen is dat ook sterk veranderd. Er moet echter ook rekening mee worden gehouden dat de geschiedenis over het algemeen wordt gedomineerd door mannen. Alle geschiedenisboeken staan vol met de beroemde mannen uit de geschiedenis. Als men echter verder kijkt dan school en simpele informatieboeken zie je meer invloedrijke vrouwen, bijvoorbeeld op de website: http://www.inghist.nl/Nieuws/Actueel/Onderzoek/Projecten/DVN/
Wel degelijk bestonden er vrouwen met gerespecteerde en geaccepteerde namen binnen de theaterwereld en de muziekwereld. De televisie- en filmwereld kwam pas na 1900. Vrouwen kregen vrijwel onmiddellijk belangrijke functies binnen deze wereld, omdat de eerste feministische golf toen al bijna voorbij was. Het is echter wel zo dat binnen de leidinggevende functies in deze categorie er nog veel te bespreken valt. De leidinggevende functies worden veelal nog bekleed door mannen, maar dit verandert in de loop der jaren mee. In dit hoofdstuk nemen wij voor elk onderdeel een belangrijke Nederlandse vrouw als voorbeeld in de geschiedenis - vrouwen met internationale bekendheid en invloedrijke of succesvolle posten.

Toneel

Er waren in Nederland enkele bekende toneelfamilies, waaronder de familie Bouwmeester; 
Theodora Antonia Louisa Cornelia Bouwmeester werd geboren op 19 april 1850 te Zuthpen. 
“Theo Mann-Bouwmeester (die - in chronologische volgorde - ook onder de namen Doortje Bouwmeester, Doortje Frenkel-Bouwmeester, Théo Brondgeest-Bouwmeester en Théo Bouwmeester opgetreden en bekend geworden is) “
http://www.inghist.nl/Onderzoek/Projecten/BWN/lemmata/bwn1/bouwmeester 
Zij was de dochter van Louis Frederik Johannes Rosenveldt, toneelspeler en Louisa Francina Maria Bouwmeester, toneelspeelster. Ze kwam uit een toneelspelersfamilie en rolde al snel zelf het vak in. Ze stond vanaf haar zevende al op de planken. Ze speelde voornamelijk bij haar vader, maar toen deze stierf kreeg zij een officieel contract bij de directie, Louis Bouwmeester, Bamberg en de Boer. Ze speelde vanaf 1873 voornamelijk in de Amsterdamse Salon des Varietes. In 1880 waren de eerste gastvoorstellingen van de Franse dramakoningin Sara Bernhardt (1844-1923) en zij werd het grote voorbeeld voor Theo. Haar grote doorbraak kwam in 1880 met haar titelrol in het stuk Froufrou van Meilhac en Havély. 
Dankbare en enthousiaste toeschouwers hadden in 1911 al een door J. Erssenloeffel ontworpen ring aangeboden die naar haar genoemd is. De draagster van deze ring moest deze doorgeven aan de haar inzienwaardigste actrice. Theo gaf hem door aan Else Mauchs in 1934 en nu is deze sinds 1959 in handen van Caro v. Eyk.
“Theo Mann was in haar tijd en in ons land de vertolkster bij uitnemendheid van gepassioneerde, beminnende en lijdende vrouwen - men denke aan haar glansrol 'Marguerite Gauthier' - die de uiterste consequenties aandurfden van die grote hartstocht die Liefde heet, zij het in eigentijds of historisch kader, zij het in voornaam of volks milieu. Bij haar grote talent, haar vermogen tot éénwording met de rol, haar intuïtief begrijpen, haar koninklijke houding, haar altijd fraaie kleding, haar genuanceerde dictie voegden zich een onblusbare energie en haar bereidheid om naar welwillende raadgevingen te luisteren. Zo heeft zij in haar beginjaren met succes aan de verbetering van haar uitspraak en gebaren gewerkt en zo was zij ook tegen het slot van haar loopbaan in staat om zich bij de inmiddels gewijzigde opvattingen over spel en dictie aan te passen. Tot aan het eind van haar leven bleef zij - terzijde gestaan door partners zoals Henri Brondgeest, Louis Bouwmeester en Louis Gimberg - voor Nederland dè representante van een boeiend facet van de toneelspeelkunst.” http://www.inghist.nl/Onderzoek/Projecten/BWN/lemmata/bwn1/bouwmeester 

Dans

Margaretha Geetruida Zelle werd op 7 augustus 1876 geboren te Leeuwarden in Friesland. Mata Hari werd op 15 oktober 1917 doodgeschoten in Frankrijk door een Frans vuurpeloton. Haar leven is heel anders dan dat van de meeste vrouwen in deze tijd. Voor haar geldden de zogenaamde regels tussen mannen en vrouwen niet. Exotische danseres, moeder, courtisane en dubbelspionne. Als we kijken naar de Nederlandse geschiedenis van vrouwenemancipatie binnen de kunst en cultuur richting het theater de afgelopen 300 jaar is de naam Mata Hari degene die het meeste opvalt.

De dochter van de hoedenkoopman Adam Zelle en Antje van der Meulen volgde de Standenschool voor meisjes en de MMS. Tot 1889 had deze Margaretha een vrij zorgeloze jeugd. Toen haar vader failliet ging verliet hij echter het gezin. In 1890 scheidde haar ouders officieel en haar moeder stierf een jaar later. Toen was Margretha nog maar 15 jaar oud. Ze werd onder voogdij gebracht bij haar oom, die haar naar Leiden stuurde voor een opleiding als kleuterleidster. In 1895 vond zij een advertentie in "Nieuws van de dag", waarin een Indische officier op verlof, Rudolph MacLeod, een huwelijkspartner zocht. Zij besloot te reageren op deze oproep en zou later in een interview verklaren: “Mannen, die niet tot het leger behoorden, hebben mij nog nooit geïnteresseerd. De officier is in mijn oogen een hooger wezen, een held, steeds bereid tot het trotseren van alle gevaren, tot het beleven van alle avonturen”.
In 1895 werd een zoon geboren en verhuisde het gezin naar Nederlands Indië. In 1898 werd er nog een dochter geboren, genaamd Non. Door de dood van het zoontje in 1899 kwamen er al snel huwelijksproblemen. Het paar kon geen steun bij elkaar vinden en hierdoor verhuisde ze terug naar Nederland in 1902. Margreet was toentertijd 26 jaar oud.

Waarschijnlijk had ze in Nederlands-Indië kennis gemaakt met het exotische buikdansen. In 1904 is ze naar Parijs vertrokken om te dansen. Ze noemde zichzelf Mata Hari (Maleis voor 'zon' of 'het oog van de dageraad'). Op 13 maart 1905 had ze haar succesvolle debuut in het Musée Guivet voor Oosterse kunst. Zes maanden na haar debuut was ze al internationaal bekend. Ze had regelmatig buitenlandse tournees, onder andere in Wenen, Monaco, Madrid, Milaan en Berlijn. Ze voerde exotische stripteases op met een glitterende bustehouder en verder alleen een sjaal. In 1907 is haar huwelijk officieel ontbonden, al wordt vermoed dat ze er daarvoor ook al enkele buitenechtelijke relaties op nahield. Ze was naast danseres ook courtisane, één van de bekendste 'demi-mondaines' in Parijs van deze tijd. Het is natuurlijk nu de vraag of je prostitutie kan zien als iets wat geëmancipeerd is. Het verschil tussen een courtisane en een gewone 'hoer' is niet zo groot, maar een courtisane heeft meer macht en een hogere status. Het is nog maar de vraag of dit historisch gezien de werkelijkheid was. Ze kan ook zelf haar keuzes hebben gemaakt, omdat het niet is bewezen dat zij hier daadwerkelijk geld voor kreeg. Zij stond bekend om haar goede prestaties in het bed. Nog steeds is het zo dat als een man er veel vrouwelijke partners er op na houdt hij dan een stoere man is, maar zodra een vrouw dat doet wordt zij gelijk een hoer genoemd. We weten wel dat Mata Hari zelf gekozen heeft voor dit beroep en voor haar is het een hele goede manier om bij de mannen te komen die zij wil hebben. Mata Hari was een seksueel vrijgevochten vrouw, die opkwam voor zichzelf.
In 1914 verbleef Mata Hari enige maanden in Duitsland; hier trad ze op en had verscheidene relaties met mannen op hoge posities in het Duitse leger. Zij verbleef ook nog in Duitsland na het uitbreken van de eerste wereldoorlog. Het gerucht gaat dat zij toen in Antwerpen werd opgeleid tot Duitse spionne. Op grond van historische gegevens is dit echter zeer onwaarschijnlijk. In 1916 ging zij terug naar Parijs, waar ze haar laatste grote liefde ontmoette. De gelukkige was de Russische officier Vladimir Marslov. 
De Franse Contraspionage had gehoord van Mata Hari en zagen haar als een potentieel zeer geschikt middel. Georges Ladoux, de chef van het Franse agentschap, bewerkte haar om voor Frankrijk te gaan spioneren. Haar eerste spionagereis mislukte helaas gelijk. In november 1916 werd ze opgepakt en vastgehouden door de Britse Inlichtingendienst M15. Deze hield haar al sinds 1915 in de gaten, en vermoedde dat ze juist voor de Duitsers spioneerde. Na overleg met de Fransen, bij wie Mata Hari natuurlijk in dienst was, werd ze vrijgelaten. Mata Hari werd overgeplaatst naar Madrid, waar zij een verhouding kreeg met de Duitse majoor Arnold Kalle, in de hoop informatie los te krijgen over het Duitse leger. Hij gaf maar weinig weg en wat zij aan informatie verkreeg was in principe waardeloos. Georges Ladoux was niet tevreden met zijn werkneemster en weigerde haar te betalen. Arnold Kalle probeerde van zijn kant informatie van haar los te krijgen. Hij stuurde berichten naar Berlijn met de informatie van Mata Hari. Hierbij noemde hij haar uitdrukkelijk en waarschijnlijk was het de bedoeling dat de Fransen dit zouden onderscheppen. Op 13 februari 1917 werd ze opgepakt en kwam ze in de gevangenis terecht. Op 21 juli werd ze tot de dood veroordeeld. Haar proces is onduidelijk, maar zeker een schijnproces. De exacte details weet niemand, behalve de Franse regering, maar zij is echter niet bereid de informatie vrij te geven. We kunnen dus niet kijken of zij eerlijk berecht en gestraft is, al zou zij dan als schuldig worden bevonden. 
Op de ochtend van 15 oktober 1917 is Mata Hari neergeschoten door een Frans vuurpeloton. Volgens de dossiers van M15 heeft zij een onbeduidende rol als spionne gespeeld, maar de combinatie van rollen in haar leven maakte haar echter tot een legende. 

Muziek

Anna Gertrude Elizabeth van den Bergh werd geboren op 21 januari 1793 te Mülheim aan den Rijn. Ze was de dochter van Nederlander Hendrik van den Bergh en zijn Duitse vrouw Maria Therersia Leydel. Op jonge leeftijd was Anna al zeer muzikaal. De muziekcatalogus van de Berlijnse firma J.J. en B. Hummel nam haar klavecimbelsonate op. Toen was zij nog maar 9 jaar oud. 
Op haar 6e begon zij al met pianolessen en later studeerde ze compositie bij Johan Burgmüller en piano bij Ferdinand Ries. In 1809 was zij op concerttournee door Nederland. Het publiek was laaiend enthousiast. Ze was een waar wonderkind.
Het gezin verhuisde in alle waarschijnlijkheid nog voor 1813 naar Den Haag. Om onbekende redenen werd Van den Berg sindsdien weinig in het openbaar gezien. Zij speelde nog wel veel in privé-kringen. In 1818 speelde zij muziek van Johann Sebastian Bach, waarmee zij voorliep op de Bach- renaissance onder de musici jaren later. Van den Bergh had, bijzonder voor een vrouw, een hoge status binnen de muziekwereld. Belangrijke musici als Louis Spohr, Felix Mendelsohn, Lynaz Moscheles en Friedrich Kalkbrenner zochten haar op zodra zij in Nederland waren. ‘Trois amusements en formedes des caprices, opus 105’ werd door Johan N Hummel aan haar opgedragen.
In 1830 werd de Maatschappij tot Bevordering van Toonkunst opgericht, waar dertien prominente Europese musici lid van waren. Officieel werden er vanaf 1835 pas vrouwen toegelaten, maar voor Van den Bergh maakten ze klaarblijkelijk een uitzondering, want ze werd al in 1830 toegelaten. De tweede vrouw was Clara Shumann-Wieck en zij werd in 1854 toegelaten; de derde vrouw was Sophia Offermanns - den Hove. Zij mocht er in 1899 bij. In 1834 werd er een groot tweedaags festival georganiseerd, waar ook het vrouwelijke Haagse zanggenootschap actief was, wat door Van den Bergh was opgericht. Zij leidde van 1819 tot 1821 een gemend koor en van 1837 tot 1838 de Zangvereniging.
Van den Bergh is altijd ongetrouwd gebleven. Ze woonde aan de Haagse Wagenstraat met haar moeder en moest zichzelf en haar moeder dus onderhouden. Ze werkte van de vroege ochtend tot laat in de middag. Ze gaf zang en pianoles aan aristocraten, zelfs aan mensen met heel hoge posities. Anna Pavlovna, de voormalige gemalin van koning Willem II, was één van haar leerlingen. Ook gaf zij twee keer per week muziek les aan welgestelde jongedames. Ze noemde deze algemene muziekleer ‘Enseignement mutuel’ en gebruikte dan het door haar geschreven instructieboek “Principes de musique”.
Veel van haar eigen composities zijn moeilijk te vinden of te achterhalen; zij zijn namelijk nooit uitgebracht of gepubliceerd. 
In 1840 overleed Gertrude van den Bergh aan borstkanker. Zij was maar 47 jaar oud. Op haar begrafenis kwamen veel vooraanstaande musici, belangrijke letterkundigen en aanzienlijken.

Gertrude van den Bergh was een heel bijzondere vrouw voor haar tijd. Ze zorgde voor haar eigen levensonderhoud en hield zich bezig met datgene waar ze het meest van hield. Ze was een onafhankelijke en klaarblijkelijk sterke vrouw in een wereld, die gedomineerd werd door mannen. Het feit dat zij gevraagd werd voor de Maatschappij tot Bevordering van Toonkunst is heel bijzonder. Dit duidt er namelijk op dat zij in hoog aanzien was bij de vooraanstaande mannelijke musici. 

Televisie en Theater

Een invloedrijke vrouw binnen het leven van veel mensen in Nederland van jong naar oud in de 20ste eeuw is mevrouw Annie M.G. Schmidt. Ze werd geboren op 20 mei 1911 en stierf op 21 mei 1995. In haar 84-jarige leven heeft zij veel betekend binnen de kunst en cultuur van het Nederlandse volk. Ze had een twee voor Nederlands op de middelbare school, maar is desondanks zeer bekend geworden door haar poëzie, korte verhalen, kinderboeken, kinderversjes, toneel, cabaret, musicals, televisiescenario’s, radioteksten en essays. Ze kan één van de wonderbaarlijkste vrouwen genoemd worden binnen de kunst en cultuur van Nederland. Deze Anna Maria Geertruida Schmidt werd geboren in zeeland op 20 mei 1911. Ze was een domineesdochter en volgde de HBS in Goes, waar ze veel spijbelde en zich bezig hield met de jongerenrevolutie van haar tijd. 'Vrouwen en meisje knipten hun haren af. Ze gingen korte rokken dragen, ze leerden chaufferen, ze rookten als ketters. De radio kwam, ook in ons dorp en daarmee brak een heel nieuw tijdperk aan. De hele boze buitenwereld kwam naar binnen. Jazz, charleston, operettes, socialistische redevoeringen, feministische praatjes. De boerendochters trokken hun klederdracht uit en droegen rokjes tot boven de knie met daaronder vleeskleurige kousen. Het was alsof de duivel in een walm van zwavel- en salpeterstank het dorp binnenstoof en met zijn bokkenpoten de foxtrot danste op het kerkplantsoen'.
www.annie-mg.com/huiskamer/over_annie/album/album12.htm 

Annie deed hier zelf volop aan mee. Ze bepaalde zelf wat, met wie en wanneer ze iets deed. Ze ging op kamers in Den Haag. Ze was van plan om voor notaris te gaan studeren net als haar broer. In feite waren het de ouders die haar dit opdrongen. Het plan ging niet door. Ze vond jongens, uitgaan en dansen toch veel leuker. Na haar uitbundige jeugd begon ze uiteindelijk bij een bibliotheek. Het beviel haar uitstekend en ze werd opgeleid tot bibliothecaris. De Tweede Wereldoorlog begon en ze was net directrice geworden van de Openbare Bibliotheek in Vlissingen. De NSB en Duitsland gaven haar opdrachten om boeken te verbieden, propaganda te verspreiden en bordjes met ‘Voor Joden Verboden’ op te hangen, maar Annie weigerde. Dit had geen negatieve directe gevolgen voor haar of haar familie. Ze kende de mensen op de goede plek. Deze stelden voor dat als zij meer voor de Duitsers zou doen, dat haar broer vrijkwam uit de gevangenis in Den Haag. Annie deed het ‘lekker toch niet’ en haar broer kwam desondanks toch vrij.
Met schrijven begon ze pas op haar 36ste:
“Het waren de jaren na de Tweede Wereldoorlog. Bij Het Parool heerst een uitbundige sfeer. Annie: 'Iedereen ging met elkaar naar bed, allemaal getrouwde mannen die met elkaars vrouwen gingen, feesten en afspraakjes en toestanden en zo. Eerst stond ik daar heel onwennig tegenover, maar ik vond het allengs wel aardig.' Ze wordt opgenomen in een kring van journalisten, intellectuelen en kunstenaars. De illustratrice Fiep Westendorp was daar één van. Redactrice Jeanne Roos herinnert zich: 'We leefden helemaal in de euforie van de oorlog die over was. We hadden weer te eten, er was weer papier voor de krant en we trokken voortdurend met elkaar op.' Annie raakt zwanger van 'een jongen met een blauwe pet', die ook nog homoseksueel blijkt te zijn. Op de paniek en wanhoop volgt een spontane abortus. Het is een ingrijpende ervaring die ze haar hele leven voor zichzelf zal houden. Pas dertig jaar later schrijft ze er een liedje over voor de musical Foxtrot: 'Over tijd'.” 
www.annie-mg.com/huiskamer/album/album22.htm 

Ze schrijft ook cabaret, waarvan haar stuk ‘de Inktvis’ een groot succes wordt. Ze begint via een anonieme contactadvertentie een relatie met een getrouwde man, die bovendien 2 kinderen had. Haar relatie met Dick van Duijn duurde 34 jaar, maar ze was niet altijd zijn maîtresse. Op een gegeven moment tijdens een weekendreisje naar Parijs was zij het helemaal zat. Ze gooide de koffer, die de vrouw van Dick voor hem had ingepakt uit het raam van haar hotel. Dick verliet zijn vrouw en trouwde op een gegeven moment met Annie. In 1950 komt de kinderversjesbundel van Annie uit. Dit boekje heeft groot succes en een overweldigende stroom publicaties volgt. Ze schrijft de allereerste Nederlandse soap, voor VARA radio, het bekende “In Holland staat een huis” ook wel bekend als “Familie Doorsnee”. De serie had ongekend succes, het was stil op straat zodra dit programma op de radio was. Annie introduceerde voor het eerst homoseksualiteit in de Nederlandse media door een homoseksueel personage in deze soap.
Haar nationale roem is groot. Ze houdt cabareteske lezingen over de gevolgen van trouwen met bepaalde mannen en schrijft het kinderboek Jip en Janneke. Ze doet het meeste van haar werk, wanneer haar zoontje Frank en haar man Dick nog slapen.'Wanneer andere vrouwen stofzuigen, 's morgens om negen uur, of bedden opmaken of andijvie wassen, dan zit ik uit het raam te staren. Of ik lig op de bank. En niemand wil geloven dat dat werken is. Heel hard werken zelfs. En ik verdien er mijn brood mee. Ik lig dus op die bank en denk: Wat klinkt leuker: Ringel Rangel Ronde, of Ringel Rangel Roezemoes? Soms kan ik een kwartier met zo'n probleem bezig zijn. Er kwam eens een schilder de kamer behangen. Gaat uw gang maar, zei ik, dan werk ik ook gewoon door. Hij zag mij op de bank liggen en vond het duidelijk vreemd, maar liet niets merken. Na een uurtje zei hij: Moet u nou niet 's een beetje rusten?'
www.annie-mg.com/huiskamer/album/album38 

Annie maakt televisieseries zoals ‘Pension Hommeles’ en de musical ‘Héérlijk duurt het langst’, die twee seizoenen volle zalen trekt. De tv-serie Ja Zuster, Nee Zuster is ongekend populair. Heel Nederland kent Annie M.G. Schmidt en ze heeft een grote invloed met haar producties. Haar succes in tv en theater beperken niet haar succes met de kinderboeken. 
In de jaren ’60 verhuisd ze naar Frankrijk om wat tot rust te komen. Later meld ze dat haar man Dick jaloers was op haar werk en haar het liefst zo ver mogelijk van Amsterdam af wilde hebben. Annie mist Amsterdam enorm, maar blijft toch een tijd in Frankrijk, waar bijna niemand haar naam kent en laat staan haar boeken. 6 januari 1981 pleegt Dick zelfmoord na een lange diepe depressie en Annie keert terug naar Amsterdam. Ze krijgt in 1988 de Hans Christiaan Andersenprijs, die ook wel de Nobelprijs van de jeugdliteratuur wordt genoemd. Tijdens haar steeds vorderende ouderdom worden haar ogen steeds slechter, zodat ze helaas niks meer kan lezen. In haar laatste levensjaar breekt ze haar heup en komt niet meer van de pijn af. Ze kijkt tevreden terug op haar leven en sterft op 21 mei 1995.

Annie M.G Schmidt was een sterke Nederlandse vrouw met ontzettend veel invloed op onze maatschappij:
“De neerlandicus en critica Joke Linders schrijft in haar boek Doe nooit wat je moeder zegt: 'Al haar teksten, of ze nu bedoeld zijn voor kinderen, volwassenen, radio of cabaret, hebben die relativerende, ironiserende en daardoor vrijmakende visie op mens en maatschappij. Op speelse wijze neemt zij het op voor de zwakken of verdrukten (kinderen, vrouwen, de gewone man/vrouw, dieren). En veelvuldig klinkt in haar werk het verlangen naar vrijheid en ongebondenheid dat vooral in haar verbeelding gerealiseerd lijkt te worden. Alles wat vals is - fatsoen, regeltjes, autoriteiten - bekijkt zij met scepsis.'”
www.annie-mg.com/huiskamer/album/album48 

Film

Marleen Gorris werd in 1948 geboren in Roermond. Ze studeerde Engels en Theaterwetenschappen in Nederland en Dramaturgie in Engeland. Ze regisseerde sinds 1982 films, die samen een eigenzinnig sterk feministisch oeuvre vormen. In 1996 won zij een oscar voor haar film Antonia met onder andere Willeke van Ammelrooy in de hoofdrol. 
“Antonia blikt vanaf haar sterfbed terug op haar leven. Samen met haar dochter Daniëlle keert ze, na lange tijd, naar haar vroegere dorp terug. Daniëlle groeit op tot een vastberaden jonge vrouw, die wel een kind wil maar liever geen man. Zij krijgt op haar beurt een superbegaafde dochter, die een hechte vriendschap sluit met de dorpsfilosoof. Antonia vindt ondertussen een goede vriend en minnaar in haar buurman. De roddels blijven niet uit, maar ondanks dat gaat Antonia haar eigen weg. Als ook haar kleindochter van een meisje bevalt lijkt de cirkel rond. Vooral als later blijkt dat dit meisje de perfecte reïncarnatie blijkt van Antonia. Een prachtige film over 4 generaties sterke vrouwen.” 
http://www.nederlandsespeelfilm.nl/Antonia.html 
Drie Nederlandse films hebben ooit een Oscar (beste buitenlandse film) gewonnen, waaronder die van Marleen. Haar andere films zijn: De stilte rond Christine M (1982), Gebroken Spiegels (1984), The Last Island (1990), Verhalen van de Straat (1993), Antonia (1995), Mrs. Dalloway (1997) en The Luahin Defence (2000). Alleen de laatste twee uit deze reeks heeft zij enkel geregisseerd, van alle anderen heeft zij het scenario ook zelf geschreven. Antonia werd ook bekroond met twee Gouden Kalveren, eentje voor de beste regie en eentje voor beste actrice.

Famke Janssen is een succesvolle Nederlandse actrice. Ze is geboren op 1 januari 1964 in Amsterdam. Ze studeerde Economie aan de universiteit van Amsterdam en was model. Ze besloot in 1984 naar de Verenigde Staten te verhuizen om daar haar Major in ‘Writing and Literature’ te studeren aan Colombia University in New York. Ze was nog steeds parttime model bij Elite Modeling Agency en nam acteerlessen bij Harold Guskin. Ze verhuisde naar Los Angeles om zich daar op een fulltime acteer carriere te storten. Ze nam nu lessen bij Roy London en kreeg haar eerste on screen film met Jeff Goldblum in “Father and Sons”. De volgende films die ze maakte sloegen niet echt aan, maar haar rol in de serie Startrek: the next generation was wel succesvol. Ze had in 1994 een gastrol in Melrose Place en een rol in een tv-film. 
“After a female leading role in the film Lord of Illusions, Famke received the coveted role of Bond girl Xenia Onatopp, a Soviet mafia assassin who crushes her victims to death with her thighs.” http://www.celebritywonder.com/cgi-bin/frame/frame.cgi?famkejanssen==http://askmen.com/women/actress/47c_famke_janssen.html 
Haar succes in deze Bondfilm Golden Eye was enorm en haar grote doorbraak. Ze won een MTV Movie Award voor Best Fight Scene. Vele andere films volgde en succes heeft ze nog steeds. Ze is getrouwd geweest met Tod Williams (director ook Kip Williams genaamd) van 1995 tot 2000.
Dit zijn al haar 19 films op een rijtje en de rollen die ze er in speelde:  Made (2001), X-Men (2000) Dr. Jean Grey, Circus (2000) Lily Garfield, Love & Sex (2000) Kate Welles, James Bond Story, The (1999) (TV) (uncredited) Xenia Onatopp, House on Haunted Hill (1999) Evelyn Stockard-Price, Faculty, The (1998) Miss Burke, Adventures of Sebastian Cole, The (1998) Fiona, Rounders (1998) Petra, Celebrity (1998) Bonnie, Deep Rising (1998) Trillian, Gingerbread Man, The (1998) Leeanne Magruder, Snitch (1998) Katie, R.P.M. (1997) , City of Industry (1997) Rachel Montana, Dead Girl (1996) Treasure, GoldenEye (1995) Xenia Onatopp, Lord of Illusions (1995) Dorothea, Relentless IV: Ashes to Ashes (1994),  Dr. Sara Lee Jaffee, Model by Day (1994) (TV) Lady X , Fathers & Sons (1992) Kyle Christian
De rol van de vrouw in de media

“In de jaren negentig bleek dat er steeds meer vrouwen als journalist zijn gaan werken.
Na 1995 zijn er geen nieuwe cijfers over het aandeel van vrouwen in de journalistiek
verzameld. Betrokkenen uit de media zelf hebben wel de indruk dat de groei van het
aandeel vrouwelijke journalisten zich heeft doorgezet, zeker omdat vrouwen nu in
de meerderheid zijn onder de afgestudeerden van de opleidingen journalistiek. Een
onbeantwoorde vraag is nog of de (veronderstelde) toename van vrouwen in de media
ook heeft geleid tot een doorstroom van vrouwen naar de meer besluitvormende
functies in de media. De Stichting Vrouw & Media heeft mede daarom het Sociaal en
Cultureel Planbureau (scp) benaderd met het verzoek om onderzoek te doen naar de
positie van vrouwen in de media.” 
http://www.vrouw-en-media.nl/4-faq/midden%20in%20de%20media.pdf

Zo begint het onderzoeksrapport ‘Midden in de Media’ van Ans Merens. 
“Het aandeel vrouwen in topfuncties verschilt sterk per sector. Slechts 5 % van
de topfuncties in de honderd grootste bedrijven werd in 2001 door vrouwen vervuld,
tegenover 30% in zorg- en welzijnsinstellingen. Het aandeel vrouwen in leidinggevende
functies is wel gestaag toegenomen, van 19 % in 1999 tot 26 % in 2001.”
In dit onderzoeksrapport kiezen ze ervoor om de mediasector te onderzoeken. Het aantal vrouwelijke journalisten is sinds de jaren ‘80 flink gestegen, maar de vraag is of deze toestroom ook heeft geleid tot een groei in het aantal besluitvormende functies. 
“De media kunnen ook bijdragen aan de beeldvorming over vrouwen en mannen.
Uit diverse onderzoeken van tv-programma’s is gebleken dat vrouwen minder vaak
in beeld komen dan mannen. En als ze in beeld komen, is dat veel minder vaak als
deskundige op een bepaald vakgebied dan mannen (nos 1998; Kivikuru 1999). Ook
wordt wel gesteld dat vrouwelijke journalisten vaker vrouwen aan het woord laten
dan mannelijke journalisten. Een toename van het aandeel vrouwen in de media zou
daarmee ook tot andere beeldvorming over mannen en vrouwen kunnen leiden (Van
Zoonen 1994; 1995; Demoor en Saeys 2000).”

Het aandeel van vrouwen binnen de media is in de afgelopen 15 jaar heel erg toegenomen, blijkt de resultaten van dit rapport. Eén op de drie werknemers in de media is gezamenlijk vrouw. Er zijn echter geen duidelijke vooruitgangen binnen de leidinggevende functies. Het feit dat de vrouwelijke journalisten jonger zijn de dan mannen in het vak en daardoor minder ervaring hebben, zou geen reden moeten zijn waarom de vrouwen nog steeds achterlopen. De meerderheid, dus 60 % van de afgestuurde met een journalistieke opleiding is vrouw. Dit zou betekenen dat vrouwen in de toekomst meer kansen hebben op banen, helaas lopen het aantal beschikbare banen in de media erg terug. Dit heeft te maken met allerlei nieuwe media, zoals het Internet.
“De verwachte groei van het aandeel vrouwen in besluitvormende functies bij de
dagbladen zal echter volgens respondenten niet zo sterk zijn dat in de nabije toekomst
vrouwen op het niveau van hoofdredacties evenredig zullen zijn vertegenwoordigd.”
Het rapport geeft als reden dat er nu nog teveel belemmeringen zijn.